Marek Juraszek – lekarz psychiatra Szczecin

Komentarzy: 3 do “Co to jest ADHD?”

1. Ela Says:
   Styczeń 21st, 2010 3:50 pm

   Witam, artykuł ciekawy, wnoszący jasne informacje na temat zespołu ADHD u dzieci. Uważam, że warto też zainteresować się ta chorobą u ludzi dorosłych. Osobiście, żyję na co dzień z osobą cierpiącą na te zaburzenie. Jest to trudne i wymaga ogromnej wyrozumiałości i cierpliwości. Cechy jakie charakteryzują tę osobę to:

   - Poczucie niespełnienia, braku osiągnięć swoich celów ( niezależnie od tego jak wiele już zdobiła)

   - Trudności z organizacją czasu i hierarchią ważności codziennych obowiązków.

   - Trudności z rozpoczęciem jakiejkolwiek pracy(przyczyną jest silny,narastający strach przed niepowodzeniem)

   - Trudności ze skończeniem danej pracy czy obowiązku, aby ją odwlec chwyta się innych spraw.

   - Mówi wszystko co jej przyjdzie do głowy bez zastanowienia. Czasem graniczy to z brakiem taktu, bądź wylewnością małego dziecka.

   - Ciągłe poszukiwanie wrażeń, podnoszenia poziomu adrenaliny.

   - Nie potrafi w spokoju usiedzieć w jednym miejscu, nigdy nie skończy oglądać filmu do końca

   - Nie potrafi skupić uwagi na danej rzeczy, bywają momenty, gdy “wyłącza się” i odpływa myślami.

   - W swoim nierozgarnięciu jest kreatywny,ma na prawdę ciekawe pomysły.

   - Absolutna niechęć do realizacji zadań według planu, niechęć do tradycyjnych, szablonowych zachowań.

   - Brak cierpliwości i odporności na stres, niepowodzenia grupuje i łączy z sytuacjami z przeszłości.

   - Impulsywność w działaniu i mowie. Nagła potrzeba wydania pieniędzy, zmiany decyzji, planów na zupełnie inne.

   - Nadwrażliwość, nadmiernie emocjonalne podejście do każdego elementu życia.

   - Ciągłe poczucie niepewności. Zmiany nastroju, bez konkretnego powodu.Gniew może przechodzić w radość i odwrotnie, nawet w ciągu jednej godziny.

   - Pobudzenie, nie tak silne jak gdy był dzieckiem, ale jednak towarzyszy mu ciągle – stukanie palcami, wychodzenie z pokoju co jakiś czas, spacerowanie w tę i z powrotem.itp. Brak umiejętności wypoczynku biernego.

   - Wahania emocjonalne potęgują skłonność do uzależnień.

   - Problemu z poczuciem własnej wartości spowodowane kulminacja frustracji i nawet drobnych porażek z całego życia.

   - Lęk przed zaangażowaniem w stałe uczucie i poczuciem odpowiedzialności za drugiego człowieka.

   Dzisiejsza medycyna skupia się na przypadkach u dzieci, a zaburzenia te u dorosłych są równie bardzo przykre i trudne w codziennym życiu. Mało jest możliwości leczenia. Sama zastanawiam się codziennie jak mogę pomóc..i brak mi już pomysłów..

2. Agnieszka Says:
   Styczeń 13th, 2011 1:13 am

   Witam. Ostatnimi czasy sporo mówiło się na temat ADHD. Zastanawiam się tylko, czy stawiane diagnozy nie są czasami trochę na wyrost? Tak dla świętego spokoju, bo nie wiadomo, jak potraktować dziecko.
   Jakiś czas temu, w ramach przedmiotu na studiach, miałam okazję prowadzić i obserwować lekcje wychowania fizycznego w “klasie terapeutycznej” dla dzieci z ADHD. Swoją drogą – uważam, że izolowanie osób z ADHD w “gettach” i zamkniętych zbiorowościach jest nieporozumieniem. Myślę, że łatwiej jest pracować z dziećmi gdy: po pierwsze – to jedno lub dwoje dzieci, a nie cała klasa (np. 25 osób); po drugie – mają kontakt z mniej pobudliwymi rówieśnikami, co powoduje u nich ćwiczenie reakcji społecznych i pracę nad sobą.
   Wracając do zajęć w tej klasie. Włos na głowie się jeżył, patrząc na to, co wyrabiają te dzieci! Obserwując je dłużej dochodziło się jednak do wniosku, że znaczna część z nich jest dotknięta ADHD, tylko po prostu źle wychowana. Bo tak naprawdę, czy można w 100% odróżnić zaburzenie od lenistwa rodzicielskiego? Rodzic zamiast pracować z nadpobudliwym dzieckiem i poświęcić mu więcej uwagi lub po prostu wychowywać, a nie zostawiać dziecko samemu sobie i ulicy, idzie do poradni gdzie praktycznie od ręki dostaje papier, że pociecha jest nadpobudliwa, czy ma problemy z koncentracją. I po problemie… Tylko, czy przez takie podejście rodziców i psychologów nie robi się krzywdy samym dzieciom?

3. gwiazdor9 Says:
   Maj 19th, 2011 8:23 am

   Mojej znajomej brat jest dotknięty adhd ma około 14 lat. w artykule jedna rzecz mnie bardzo zaniepokoiła. Zaleca się ograniczenie węglowodanów, a wiem że ten chłopak je bardzo dużo słodyczy, wręcz na potęgę! Obawiam się, że może mieć w przyszłości problem z nadwagą. Co można na to poradzić? Najgorsze jest to, że on sam nad tym nie panuje ile je słodyczy. Chociaż uważam, że aktualnie jego waga jest w normie.

Dodaj komentarz